Yas, hayatımın en yoğun dönemlerinde danışanlarımla oturup sessizce var olduğum anlarda öğrendiğim bir şey oldu: acı, izin verilmediğinde daha da büyür.
Kadıköy’deki danışma ofisimde sıkça duyduğum cümlelerden biri şu: “Ama çok oldu, artık geçmeli değil mi?” Toplumun yasla ilgili beklentisi çoğu zaman gerçeklikten çok uzak. Birinin kaybı, bir ilişkinin sonu ya da bir hayalin çöküşü için belirlenen “normale dönme süresi” yoktur.
Yas yalnızca ölüm sonrasında yaşanmaz. İş kaybı, ayrılık, sağlık sorunları, göç, hatta kendi kimliğinizdeki köklü değişimler de derinlemesine yas deneyimi yaratabilir. Bu süreçte hissettiğiniz ağırlık, uyku düzensizliği, konsantrasyon güçlüğü veya anlamsızlık duygusu birer belirti değil; kaybın büyüklüğünü ifade etme biçimlerinizdir.
Terapide yas sürecinde yapabildiğimiz en değerli şeylerden biri, acıyı “çözmek” değil ona yer açmaktır. Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) ile düşünce kalıplarını fark edebilir; EMDR ile beyne kazınmış yük taşıyan anıların etkisini hafifletebilirsiniz. Fakat bunların hepsinden önce gelen bir adım var: duymak ve duyulmak.
Seanslarımda sıklıkla şunu görüyorum — insanlar acılarına izin verdiklerinde, yas sürecinden geçebildiklerinde, öte tarafta daha sağlam bir zemin buluyor. “İyileşmek” kaybı unutmak demek değil; kayıpla birlikte yaşayabilmek demek.
Eğer kendinizi “çoktan geçmesi gerekirdi ama geçmedi” diye suçluyorsanız, lütfen bilin: zamanınız başkasının değil, sizin.
Benimle iletişime geçmekten çekinmeyin.
Tel: 0531 668 50 64
Adres: Caddebostan Mahallesi Bağdat Caddesi No:234 Kat:2, Kadıköy, İstanbul