Seanslarımda sıklıkla duyduğum cümlelerden biri şu: “Etrafımda insanlar var ama kendimi çok yalnız hissediyorum.” Bu cümleyi söyleyenler çoğu zaman arkadaşları, aileleri, iş çevresi olan kişiler. Dışarıdan bakınca hayatları dolu görünüyor; ama içeride sessiz, açıklaması zor bir boşluk taşıyorlar. Kalabalıkta yalnız hissetmek, yalnız yaşamaktan farklı bir deneyim ve sandığımızdan çok daha yaygın.
Gözlemlediğim kadarıyla bu yalnızlık, çoğu zaman ilişkilerin sayısıyla değil, derinliğiyle ilgili. Kişi birçok insanla konuşuyor olabilir; ama kendini gerçekten görünür, anlaşılmış hissedeceği bir alan bulamıyor olabilir. Bazı danışanlarım bunun altında “gerçek halimi gösterirsem beğenilmem” korkusunu taşıdığını fark ediyor. Bu korku, insanı kalabalığın içinde bir maskeyle durmaya iter; maske ne kadar kalınlaşırsa, yalnızlık da o kadar derinleşir.
Seanslarda bu konuyu ele alırken acele etmiyoruz. Önce şu soruyu birlikte düşünüyoruz: “Kendimi en son ne zaman, kimin yanında olduğum gibi hissettim?” Bu sorunun cevabı çoğu zaman kişinin neye ihtiyaç duyduğunu da gösteriyor. Ardından, savunma amacıyla kurulan mesafeleri nazikçe fark etmeye ve küçük, güvenli adımlarla gerçek bağ kurma denemelerine yer açıyoruz. Amaç kimseyi değiştirmek değil; kişinin kendi ihtiyaçlarıyla yeniden temas kurması.
Bağdat Caddesi’ndeki ofisme Kadıköy ve Anadolu Yakası’nın farklı semtlerinden gelen danışanlarımın bir kısmı, bu konuyu ilk kez yüksek sesle dile getirdiklerinde belirgin bir rahatlama yaşıyor. Çünkü yalnızlık hissi, paylaşıldığı anda biraz daha taşınabilir hale geliyor. Bunu tek başına çözmeniz gerekmiyor.
Kalabalıkta yalnız hissetmek bir zayıflık değil; genellikle uzun süredir bastırılmış bir ihtiyacın sessiz sinyali. Bu konuyu seanslarımızda birlikte ele almak isterseniz benimle iletişime geçmekten çekinmeyin.
Uzman Klinik Psikolog Berkay Ateş
Caddebostan Mahallesi Bağdat Caddesi No:234 Kat:2, Kadıköy, İstanbul 34728
Telefon: 0531 668 50 64